امیدواری

 امیدواری هیجانی است که با داشتن احساسات مثبت درباره ی آینده ی نزدیک یا دور همراه است. معمولا امیدواری با انگیزه ی بالا، خوش بینی و یک خلق و خوی شاداب همراه می شود. گفته می شود امید، تجربه ای ذهنی و انتزاعی است. روان شناسان و فیلسوفان همواره با چالش رو به رو بوده اند تا این واژه را توصیف کنند.

برخی از مردم بر این باور اند که امیدواری یک ویژگی ثابت شخصیتی است. با این حال برخی دیگر گمان می کنند که داشتن امید به شرایط بیرونی و تجربه های گذشته ی فرد بستگی دارد. در همین زمان هستند افرادی که امید را یک انتخاب می دانند. من تصمیم می گیرم که امیدوار باشم. من تصمیم می گیرم امیدم را از دست بدهم. امید معمولا با احساسات گرم درباره ی آینده، تمایل زیاد به کار روی یک هدف و شادی در ارتباط است.

گفته می شود افراد امیدوار دارای باور های زیر هستند:

۱. آینده از لحظه ی حال بهتر و شکوفاتر خواهد بود.

۲. من توانایی ایجاد این تغییر را دارم.

۳. راه های زیادی برای رسیدن به هدفم وجود دارد.

۴. هیچ یک از این راه ها عاری از موانع و سختی ها نیست.

امیدواری

امیدواری

امید باعث می شود که ما به اهداف خود وفادار و متعهد بمانیم. کمک مان می کند برای انجام دادن کارها، انگیزه ی لازم را داشته باشیم. امید به آدم ها دلیلی برای ادامه ی مبارزه می دهد. این باور که شرایط بهبود خواهد یافت. یک محقق در سال ۱۹۹۱ عنوان کرد که امیدواری یک حالت شناختی است که بر پایه ی موفق شدن در رسیدن به یک هدف ایجاد می شود.

برخی از انواع امیدوار بودن

۱. امید واقع بینانه. امید داشتن به چیزی که منطقی و محتمل است. مثلا فرد با یک درد مزمن می تواند امید داشته باشد که در آینده درد او اندکی تخفیف پیدا کنذ، نه که به طور کامل از بین برود.

۲. امید آرمانی. باور به این که انجام برخی کارها می تواند منجر به آینده ای بهتر برای همگان شود.

۳. امید انتخابی. امیدی که نه تنها باعث می شود زمان حال دشوار را تحمل کنیم، بلکه موجب پذیرش و تحمل آینده ای نامعلوم می شود.

۴. امید متعالی. امیدی که از تلاقی سه نوع امید دیگر به دست می آید.

• امید صبورانه (امید به این که در پایان همه چیز خوب می شود)

• امید عمومی (امیدی که متوجه یک نتیجه ی بخصوص نیست)

• امید جهانی (باور عمومی به آینده و دفاع در برابر ناامیدی در برابر چالش ها)

بیش تر بخوانید: خشم