کودکان بازیگوش

گاها والدین از داشتن یک کودک بازیگوش نگران می شوند و فکر می کنند ممکن است فرزندشان در مدرسه هم تنبل و ناکارآمد باشد. اما باید بدانیم که کودکان شیطان و بازیگوش لزوما تنبل نیستند بلکه به آنچه در کلاس گفته می شود دقت و توجه کافی را ندارند. البته شیطنت در سنین مختلف فرق می کند.

کودکان بازیگوش در ۶ الی ۷ سالگی کاملا نرمال محسوب می شوند و این اقتضای سن شان است. برعکس، چیزی که عادی نیست این است که در این سن کودکی آرام و بی جنب و جوش را داشته باشیم. قرار نیست در ۶ الی ۷ سالگی کودکی ما را با آرامش خود تحت تاثیر قرار دهد! همه ی این ها نشان می دهد که دوره های فرزندپروری برای پدرها و مادرها تا چه اندازه واجب است تا آن ها بتوانند ویژگی های رفتاری روانی کودکان را در دوره های مختلف بدانند و از نگرانی های بیهوده و اضطراب منتشر جلوگیری کنند. تنها کاری که باید بکنید این است که مطمئن باشید پیشرفت های معنوی و فکری کودک شما به اندازه بوده است.

کودکان بازیگوش

کودکان بازیگوش

مبارزه با پرحرفی کودکان

برای مبارزه با پرحرفی و شیطنت بیش از حد در این دوران می توانید کودکان را به پیشرفت در کارهای کلاسی تشویق نمایید. این اطمینان را به شما می دهیم که این راه حل از هر تنبیه و تهدیدی موثرتر واقع می شود. تنبیه اغلب می تواند محروم کردن کودک از آزادی اش باشد، حرکتی که کودک را مصرانه در پی تحرک و آزادی عمل بیشتر سوق خواهد داد. در سنین بالاتر از شش یا هفت سالگی اگر کودکان بازیگوش با شیطنت های شدیدی داشته باشیم که عدم ثبات هم به آن افزوده شده باشد، به این معنی است که کودک قادر به رهبری اعمال و دقت خود نمی باشد و در کلاس درس پیوسته در حرکت و جنب و جوش است و می توانیم به اختلال بیش فعالی شک کنیم.

این کودکان نمی توانند حرکات خود را کنترل کنند و همچنین نمی توانند فکرشان را روی موضوعی متمرکز سازند. آن ها در پیگیر جریان درس ها موفق نبوده همین موضوع آموختن را بر ایشان دشوار می سازد، حقیقتی که مراجعه به پزشک را الزامی می سازد. از دیگر سو گاهی هم کودکانی که باهوش تر از بقیه هستند ممکن است در شرایطی مشابه قرار گیرند. یعنی چون خیلی چیزها را از قبل بلد هستند، کلاس برایشان تازگی ندارد. در نتیجه جهش و دو کلاس یکی کردن برای این کودکان توصیه می شود البته به شرطی که از نظر جسمی و روحی آمادگی داشته باشند.

بخوانید: ترس در کودکان